Mehmet Arslan

What am I doing right now? What can I do today to help people so that kidness, truth and beauty spread? How can I make people happy? If we become preoccupied with these ideas no unbappy person would be left on planet.

 

Sometimes the words will fail you when you want to tell about a certain incident. They will fall short. When you try describing it your words will stick in your throat. Then you will close your eyes and think in solitary. As you place your palm on your heart to listen to your heartbeats you will ask yourself why.

This is the story of Özgecan whose life was cut short by tragedy …

And the story of Mehmet Aslan who spoke with much wisdom and truth even when his heart was pierced with pain due to the loss of his daughter…

Özgecan was a 19-year old college student. She was a hardworking and intelligent freshman who was admitted to college on scholarship and thrilled to study psychology. Learning and studying was getting her closer to her goal that was to become a psychologist who would help others. “I am going to help everyone. I am going to cheer up the sick and depressed people. I will however start from my relatives first” she would tell her mum who would share her daughter`s dreams. She even found a job and started working to make extra money to make sure that money matters at school did not restrain her daughter. But Özgecan`s dreams were never realized.

Don`t Worry About Me

Travelling on minibuses alone is hard. It is even harder if you are a young woman and it is dark. You get anxious and stare at your phone worried while keeping your family`s or close friend`s number handy in case of emergency. That is what Özgecan wanted to do too but she could not as her phone battery died before she got on the minibus. So she just messaged her mum from her friend`s phone which read “Do not worry about me, I am on the way home.”

Hours passed. It was over midnight. Özgecan was still not home. That cold February night her mum waited by the window for her daughter. She kept staring at her last message and called the number from where it came which belonged to Özgecan`s friend. Alas there were no news about her daughter.

After a few hours the worried parents go to the police station to report that their daughter is missing. Starting from 11th February 2015 gendermarie search for her in every corner of Tarsus. As they continue the search, their suspicions point to a minibus driver who asked for directions from gendermarie a while ago and the dots start to connect. When the gendermarie searches the minibus they find bloodstains. In the following days it becomes clear that Özgecan was brutally killed in the minibus that she took to get home. The family who was hoping to get good news about their daughter is distraught. The body of their daughter whom they will never see again is found in the riverbed two days later. The words become hollow; no word can describe what has happened.

The flower of his father is brutally plucked. Özgecan sets off on a journey to eternity on the minibus she got on. But she takes a piece from us too. The fire of pain that her family faces with her death engulfs whole Turkey.

No More Angels Lost

Mehmet Aslan, Özgecan’s father. He is the one who affected whole Turkey with the words of wisdom he uttered whilst he was suffering the loss of his child. We got to know him with his perseverance in this tragic event. When he was interviewed he did not bawl out nor did he bang himself on the floor. With his countenance and articulate words he reminded us about endurance and patience. With Mehmet Aslan we have once again remembered the word patience that we pay much lip service but not put in action.

Mehmet Aslan could not look at the camera straight when he was giving interview. His head was always bent down out of humility. His griefstruck face was telling us how great his pain was. With welled up eyes he would say, “No more angels lost to this kind of crimes”. “I pray to Allah to help the family of the person who did this mischief to my daughter. I am a sinner of all sinners, I am a faqir or all faqirs, I am a poor, powerless man. I wish that we had no more dishotomy in our country. The perpetrator should face justice. May Allah help the perpetrator`s parents too,” he added.

These words are not words that anyone could say offhandedly. Mehmet Aslan responded to the horror done to her daughter with kidness. It took lots of guts to do that and Mehmet Aslan did it. Leaving his ego aside he was able to show the world with his deep patience that he had a  benevolent heart.

Mehmet Aslan responded to all the questions with such perseverance. He chose his words with utmost care, as he did not want to offend or hurt anyone. Witnessing his perseverance against such calamity people were glued to the screens to hear the words he uttered. As he talked all the knotted feelings we had were disentangled. His words would touch the hearts and his dignified demeanour gathered millions around him.

Petitions

Public was inspired by Mehmet Aslan’s calm statements. Hence, they stood up for him and for all of our girls and women who were killed before they could even realize what was happening to them. Everyone united on this front creating a big chain of awareness. Because as Mehmet Aslan said “The mischief done to one person is like done to whole people.” The calm attitude of the victim`s family, which was out of ordinary, moved everyone. Each wanted to do something for the,. on behalf of them. Nationwide demonstrations were held after the murder case was solved. Thousands of people took to the streets urging deterrent action in violence against women. Petitions via social media were carried out and millions gathered around the family. Random parents and girls identified with Özgecan’s pain so much that they wanted to do something as much as they can. Some with their prayers some with their signatures while others with their tears shared the family`s feelings.

A New Beginning for Humanity

Parents do not discriminate between their children. However it is true that fathers are fond of their daughters more than they are of their sons. Özgecan was such for Mehmet Aslan. She used to light up his world. The light in her eyes would shine over the whole family. Everyone adored her as she had a merry heart and joyful spirit. “When my daughter died everything lost its colour and faded away,” Mehmet Aslan said. He still tries to find a meaning in her death and regards this calamity as a chance for a new beginning for humanity. His way of thinking shows what a sensitive and thoughtful person he is. Each precious sentence that he strings together is loaded with meaning. They almost have some mystery only available to those who want to solve it.

Mehmet Aslan regarded his daughter`s death as a chance of rebirth of humanity in people`s hearts and said in response to the questions put to him, “This should be a milestone. We should make a new beginning as whole humanity. Everyone should fulfil his own task. We are not of this or that faction. We are the children of this country.” The person who said these was a father whose child was brutally murdered. He was a father, who gave the chance for a new beginning to everyone whilst his heart was pierced with the pain of the loss of his beloved child. “It is hard to find the right path and keep walking on it,” he said in one of his statements. “Whatever befalls on us is due to our egos. The ego is the rootcause of all the mishief and wrongdoings. Therefore our egos must be tamed,” he concluded. This grieving man, which had such noble heart, was not losing his calm and saying anything bad even when his heart was on fire.

Mehmet Aslan did not have the heart to touch his daughter`s burial robe. The father, who was afraid of hurting his daughter even the tiniest bit, has lost his angel now. As he was praying before her grave “God created you for Himself” he whispered with absolute submission to God’s will.

Death is a hard one in every form of it. But when the deceased is one’s child it leaves a scar that will never heal. It creates a hollow in the heart. Everything becomes incomplete. Nothing can turn back to what it used to be. The colours fade. The world loses its joyfulness. The life on this earth turns into a stop where you wait to eventually reunite with your child.

Mehmet Aslan considered this death as a new beginning, for other parents not to face a similar fate. He suggested Özgecan’s death as the birth of a new sentiment where people treat each other with love, and do their best to create a more educated society. He emphasized that perpetrators of these crimes did not become criminals all by themselves but the society also had a role in it. His pointed out that “a child who is abused by his father becomes prone to commit violence as well; it is the parents who write the software of a child; their behaviours will reflect on the child. So in a crime not only the perpetrator but the whole society and humanity are prosecuted.”

Search Thy Heart First for the Fault

Man gives in to temptation for a second and makes something wrong for which he will later say, “It`s devil`s work.” Mehmet Aslan elaborates on it quite beautifully so much so that one wants to return to it again and again. “When someone says that it is devil`s work after he commits mischief then the devil is done with him and moves on to someone else to sneak into his mind at the right moment and to lure him into temptation. Therefore every ego should reform him, because all evil originates in there. So every ego should be tamed.”

Each one of Mehmet Aslan’s sentences is a gem. His wise behaviour affected everyone. His perserverance and patience was not easy for a family who goes through such pain. Another gem-like quotation from Mehmet Aslan which will be etched to the minds of millions is as follows: Some men in this land force the fate, which is the result of their own wilful actions and choices, upon women, because they are ignorant. They shamelessly follow their lust. They become slaves to the devil and choose the path leading to hell. That is why this country is in tears and pain. We should never forget that every man shall pay the price if he did wrong and receive a reward if he did good no matter how small its is. Just like everyone has a fate, nations, states, the world, even the planet has a fate. The doom`s day will happen at the end of this fate written by the volition of God. Along the history of civilization mankind went through spiritual depression and decline in certain periods which was followed by rack and ruin.”

Mehmet Aslan is one of these people who wished that happiness prevailed in this world. Hence he tries to spread love and happiness. He reminds us with his words and action that the thing stronger that even the strongest of the armies is love and we have no other way out as we should love the creation out of love for the Creator.

All of Mehmet Aslan’s words are valuable but especially this one should be etched in our hearts forever. One could even frame it and hang it on the wall. “What am I doing right now? What can I do today to help people so that kidness, truth and beauty spread? How can I make people happy? If we become preoccupied with these ideas no unbappy person would be left on the planet.” He is someone deep with a huge heart who united everyone through his message. He goes with his business quietly and speaks his words gently while emphasizing that all roads can open with peace and solidarity. If people were willing to change something they could achieve that by peace, solidarity, and trust, he repeats.

“Everyone listen to your heart. I went after the worldly things for years. Of course we will work and earny money to make our living. Yet we should stop and ponder upon time to time.” Mehmet Aslan advises like a philisopher. He never raises his voice nor he utters any offensive word. All of his words have a deep Sufi meaning to them. He did his best to keep the unity and solidarity of the country while burying his pain in his heart.

In a few of his interviews Mehmet Aslan advised everyone to read verse 103 in Chapter Âl-i Imrân and Chapter Maun in the Quran. What did these verses say and what did they they mean? In Âl-i İmrân verse 103 Allah says: “You shall hold fast to the rope of Allah, all of you, and do not be divided. Recall Allah`s blessings upon you – you used to be enemies and He reconciled your hearts. By his grace you became brethren. You were at the brink of a pit of fire, and He saved you therefrom. God thus explains His revelations for you, that you may be guided. Let there be a community of you who invite to what is good, advocate righteousness, and forbid evil. Such are they who are winners. Do not be like those who became divided and disputed despite the clear proofs that were given to them. For these have incurred a terrible retribution. The day will come when some faces will be brightened (with joy), while other faces will be darkened (with misery). As for those whose faces are darkened they will be asked, “Did you not disbelieve after believing? Therefore suffer the retribution for your disbelief.” As for those whose faces are brightened they will rejoice in Allah`s mercy; they abide therein forever. These are Allh`s revelations; we recite them to you truthfully. Allah does not wish any hardship for (His) creatures.”

Such is Mehmet Aslan, who embodies all kinds of beauty through his actions, knowledge, and demeanaour. Despite the brutal murder of his daughter, and that heartbreaking void in his heart, he tries to invite people to what is good and beautiful. He is someone who loves his country and people so much so that in the worst of the situations he united all sections of the society with his calm attitude.

His following words sum up all of his statements: “May our country prevail. Our nation is a noble and beautiful nation. There are some who has beautiful hearts. I am a sinner of all sinners, I am a faqir or all faqirs, I am a poor, powerless man. My Lord has created her with such grace and beauty. He loved her and took her to His side. I wish that we had no more dishotomy in our country. The perpetrator should face justice. May Allah help his parents too.”

After a little more than a year following his daughter`s death Mehmet Aslan received the news that her murderer was killed in jail. His reaction to this incident testifies what a valuable person he is to this country. “I would be lying if I said that I rejoice or I grieve” he said. An average person would condemn his child`s murderer and fill with rage to take revenge. On the contrary Mehmet Aslan was neither condemning nor was resentful against the perpetrators. He has accepted Allah’s will.

With Özgecan’s death everyone was united. The whole nation was moved by Mehmet Aslan’s speeches so that everyone stopped for a moment and pondered just like he advised. “What am I doing?” He did something no one else could do. He conveyed his message despite his tremendous pain. He spoke to the hearts and created awareness.

When you ask any random person be it man or woman, old or young everyone would know Özgecan and how his father invited everyone to be compassionate and united regardless of that tragedy.

 

 

Mehmet Arslan, le père d’Özgecan

Özgecan, s’était fait assassinée de façon sanguinaire à Tarsus. Son père Mr Mehmet ASLAN, a montré à l’humanité comment la bonté dominera dans le monde entier. Özgecan ASLAN est décédée, à Mersin, d’un massacre inhumain qui a bouleversé tout notre peuple. Elle nous a quitté en nous donnant à nous et à toute l’humanité de grandes leçons morales. De même, pendant ces moments les plus difficiles, son père nous a donné une leçon en déclarant que la bonté et la sagesse dominera dans la communauté.

On n’oubliera jamais ses propos : « Que notre Etat ne soit pas endommagé. Notre peuple est magnifique et indulgent. J’aimerais dire que, moi aussi, j’ai commis des péchés et que je suis le plus pauvre des serviteurs. Dieu a d’abord créé ma fille que j’aime, l’a aimé et finalement l’a prise. Que la dualité soit disparue dans notre pays. Ceux qui ont produit ce massacre doivent le payer.

Un jardinier amoureux à sa fleur

Il était une fois un jardinier amoureux de sa fleur qui vivait sur ces terres. Dès qu’il se réveillait les matins il sentait l’odeur de ses fleurs, câlinait sans blesser ses feuilles, il les arrosait, leur demandait comment ils allaient puis les inspectaient.

Si les fleurs tombaient malade lui aussi tombait malade, s’ils souriaient lui aussi souriait.

Un jour, une personne sans amour dont ses jours étaient plus sombre que le nuit a arraché une de ses fleurs de son sol, puis l’a flétri et l’a lâché.

Le soleil s’est levé, si seulement il n’aurait pas pu. Une flèche s’est enfoncée dans la poitrine du jardinier, il n’a pas pu croire à ses yeux, un feu à couvert son cœur.

Puis il s’est adressé à toutes les fleurs, leur a donné à chacune de l’espoir. Puis a hurlé la faiblesse de ceux qui ont flétri les fleurs bienveillantes.

Chaque fleur a un créateur, il les aime tous énormément et les prend vers lui. Ce jour-là, elles ont fleuri beaucoup plus courageusement, la blanche, la rouge, le jaune se sont toutes données la main. Les cœurs des milliers de fleurs sont devenus uniques.

Cet événement douloureux n’a pas été vécu des siècles avant mais en 2015.

Cette frêle fleur qui avait 20 ans était Özgecan Aslan. Celui qui a dit malgré son énorme douleur « que notre Etat ne s’endommage pas, notre peuple est un peuple noble et bon. Mon dieu l’a créé spécialement, il l’a beaucoup aimé et l’a pris vers lui. J’espère qu’il n’aura plus de dualité dans ce pays. Je ne veux pas que ceux qui ont réalisé cette action inexcusable soient oppressés, que la justice les punisse. Qu’Allah aide leurs parents également » est le jardinier qui a uni la Turquie avec son Amour, c’est à dire le père de Özgecan est Mehmet Aslan.

Mehmet Arslan

Ben şu anda ne yapıyorum?
İyiyi güzeli doğruyu yayabilmek için ben bugün insanlara nasıl yardımcı olabilirim? Ben insanları nasıl mutlu edebilirim?
Bu düşüncelerle insan kendini doldurursa dünyada mutsuz kimse kalmaz.

Bazı olaylar vardır yazmak istersin cümleler yetmez. Sözcükler yarım kalır. Anlatmak istersin hıçkırıklar düğümlenir boğazında. Sonra gözünü kapatıp sessizce düşünürsün, elini kalbine götürüp kalp atışlarınla beraber “neden” diye sorarsın sadece?

Bu hikâye, gençliğinin baharında hayattan koparılan Özgecan’ın hikâyesi…

Ve yüreği evlat acısıyla yanarken bile dilinden hikmetli sözleri düşürmeyen Mehmet Aslan’ın hikâyesi…

Özgecan, on dokuz yaşında üniversite öğrencisiydi. Birinci sınıfa daha yeni başlamıştı. Çalışkan ve zeki bir öğrenci olduğundan burslu kazandığı üniversitesine psikolog olma heyecanıyla gözleri ışıl ışıl gidiyordu. Üniversitede geçirdiği her gün hedefine bir adım daha yaklaştığının farkındaydı. Annesine “Herkese yardım edeceğim, tüm hastalara, tüm mutsuzlara neşe vereceğim. Buna da önce yakınlarımdan başlayacağım.” diyordu. Annesi de kızının hayallerine ortak oluyor ve kızı hiçbir şeyden mahrum olmasın diye bir iş bulup çalışmaya başlıyordu. Ama Özgecan’ın hayalleri yarım kaldı.

Beni Merak Etmeyin

Minibüslerde tek başına olmak her zaman zordur. Eğer genç bir kız isen ve vakit akşamsa daha da zordur. Endişe sarar her yanını insanın, tedirginlikle elindeki telefona bakar hatta arkadaşının ya da ailenin numarasını acil bir durumda aramak için hazırda tutarsın. Özgecan da öyle yapmak istedi fakat telefonu bozuk olduğu için arayamadı annesini. Sadece minibüse binmeden önce arkadaşının telefonundan mesaj attı. İki cümle… “Beni merak etmeyin. Yola çıktım.”

Saatler geçiyor. Gece yarısı oluyor ama Özgecan eve gelmiyor. O soğuk şubat gecesinde annesi saatlerce pencere kenarında kızını bekliyor. Elinde telefonu bir yandan mesaja bakıyor diğer yandan belki bir umut olur diye mesajın geldiği numara olan Özgecan’ın arkadaşını arıyor. Ama Özgecan’dan hiçbir haber alınamıyor.

Aradan birkaç saat geçtikten sonra anne ve babanın endişesi iyice artıyor ve daha fazla vakit kaybetmeden karakola gidiyorlar. 11 Şubat 2015 tarihinden itibaren jandarma Tarsus’ta her köşe bucağı aramaya başlıyor. Jandarmalar aramalarını sürdürdüğü sırada kendilerine yol soran bir minibüsten şüpheleniyorlar ve olay aydınlanmaya başlıyor. Minibüs içinde yapılan aramada kan izleri bulunuyor. Bu olayı seyreden sonraki günlerde Özgecan’ın evine dönmek için bindiği minibüste vahşice öldürüldüğü öğreniliyor. Kızlarından güzel bir haber bekleyen ailenin gözleri yollarda kalıyor. Bir daha göremeyecekleri kızları, kaybolduktan iki gün sonra bir dere yatağında katledilmiş bir şekilde bulunuyor. Cümleler anlamsızlaşıyor, dünyadaki hiçbir kelime bu yaşananları ifade edemiyor.

Mehmet Aslan’ın bakmaya kıyamadığı çiçeğini acımasızca koparıyorlar. Bindiği minibüsle sonsuz bir yolculuğa çıkıyor Özgecan. Fakat bu yolculukla canımızı da götürüyor. Ölümüyle anne babasının içine düşen ateş sadece onları değil tüm Türkiye’yi yakıyor.

Başka Meleklerin Kanadı Kırılmasın

Mehmet Aslan, Özgecan’ın babası. O, yüreği evlat acısıyla yanarken bile ağzından dökülen hikmetli sözlerle tüm Türkiye’yi etkileyen bir baba. Onu hepimiz bu elim olay sonrasında gösterdiği metanetle tanıdık. O, konuşurken bağırıp çağırmadı kendini sağa sola atmadı. O, duruşuyla ağzından tane tane çıkan kelimelerle sabretmenin ne demek olduğunu hatırlattı bizlere. Aslında hepimiz, dilimizde olan ama uygulamada unuttuğumuz sabır kelimesini Mehmet Aslan’la tekrar öğrendik.

Mehmet Aslan kameralara röportaj verirken gözünü kaldırıp bakamıyordu. Tevazusundan başı hep önüne eğikti. Yüzündeki hüzünden anlaşılıyordu nasıl tarifsiz bir acı içinde olduğu. Gözleri buğulu, uzatılan mikrofonlara “Başka meleklerin kanadı kırılmasın.” diyordu. Ve ekliyordu. “Kızıma bu kötülüğü yapanların ailesine de Allah’tan yardım diliyorum. Ben günahkârların günahkârı, fakirlerin fakiri, acizlerin âcizi bir garibim. Bu memlekette artık ikilik olmasın. Adaletin karşısına çıkıp cezalarını çeksinler. Allah onların analarına babalarına da yardım etsin.”

Bu cümle herkesin kolaylıkla söyleyebileceği bir söz değildi. Kızına yapılan kötülüğe bile iyilikle cevap veriyordu Mehmet Aslan. Bunu yapmak gerçekten yürek isterdi ki bunu Mehmet Aslan başarmıştı. Nefsini bir tarafa bırakıp sabr-ı cemiliyleyüce bir gönül sahibi olduğunu tüm dünyaya göstermişti.

Mehmet Aslan kendisine yöneltilen her soruya metanetle karşılık verdi. Konuşmasının her kelimesini özenle seçiyordu. Ağzından ne incitici bir kelime ne de kötü bir söylem çıkıyordu. O yaşadığı acıya rağmen böyle metanetli konuşunca herkes ekran başında onun ağzından çıkacak kelimelere kilitlendi. O konuştukça adeta içimizdeki düğümler çözülüyordu. Onun her konuşması insanın içine işliyordu ve bu vakur duruşu sayesinde etrafında milyonlar toplanıyordu.

İmza Kampanyaları

Mehmet Aslan’ın sükûnet içindeki konuşma-larından sonra tüm halk onlar adına ayağa kalktı ve büyük bir çember oluşturdular. Özgecan ve onun gibi şiddete maruz kalıp ne olduğunun farkına bile varmadan öldürülen kadınlarımız ve kızlarımız için herkes birlik oldu. Çünkü Mehmet Aslan’ın dediği gibi “Bir insana yapılan kötülük bütün insanlara yapılmış sayılırdı.” Ailenin bu alışık olunanın dışındaki sakin duruşu herkesi etkiledi. Herkes onlar adına bir şeyler yapmak için harekete geçti. Cinayetin ortaya çıkmasının ardından ülke çapında gösteriler yapıldı. Binlerce insan, kadına şiddete karşı caydırıcı tedbirlerin alınması için sokaklara döküldü. Sosyal medyadan imza kampanyaları başlatıldı ve ailenin etrafında milyonlar toplandı. Anneler, babalar, genç kızlar Özgecan’ın acısını o kadar derinden hissediyorlardı ki ellerinden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyorlardı. Kimi duasıyla kimi imzasıyla kimi ise bir damla gözyaşıyla ailenin hislerine ortak oldu.

İnsanlık İçin Bir Başlangıç

Anne-baba için evlat ayrımı olmaz ama şöyle de bir gerçek var ki babalar, kız çocuklarına erkek çocuklarından daha düşkündür. Mehmet Aslan için de Özgecan öyleydi. Dünyası onunla aydınlanıyordu. Gözlerindeki ışık tüm aileye yetiyordu. Özgecan, neşesiyle, mutluluğuyla herkesi kendine bağlamış bir genç kızdı. Mehmet Aslan, “Kızım ölünce her şey soldu rengini kaybetti.” diyor. Fakat bu durumdan bile bir hikmet aramaya çalışıyor ve kızının ölümünü insanlık için bir başlangıç kabul ediyordu. Böyle bir şey düşünmesi bile onun ne kadar hassas bir insan olduğunu gösteriyordu. Söylediği her cümle çok değerli ve derin anlamlara sahipti. Cümleleri, anlayabilen için bir tılsım barındırıyordu içinde.

Mehmet Aslan kızının ölümünü tüm insanlık için bir doğum kabul etti ve kendisine soru yöneltenlere zihinlerden gönüllere akacak şu cümleleri söyledi: “Bu bir milat olmalı. Tüm insanlık olarak yeniden başlamalıyız. Herkes üzerine düşen görevi yerine getirmeli. Biz ne o’cuyuz ne de bu’cu. Bu ülkenin bir evladıyız.” Bu sözleri söyleyen bir babaydı. Evladı canice öldürülen, bakmaya kıyamadığı kızının acısı yüreğini parçalarken herkese yeniden başlama fırsatı veren bir babaydı. “Doğru yolu bulup yürümek çok zor.” diyordu başka bir konuşmasında. “Ne gelirse nefisten gelir. Nefisten kaynaklanır tüm çirkinlikler. Nefsi terbiye etmek gerekir.” Bu yüce gönle sahip olan acılı insan gözyaşları içini yakarken bile kendini kaybetmiyor kötü bir söz sarf etmiyordu.

Mehmet Aslan Özgecan’ı kara toprağın bağrına verirken kefenine bile dokunmaya kıyamamıştı. Saçının bir tek teline zarar gelmesinden korkan baba, şimdi meleğini kaybetmişti. Gül goncası kızı için mezarı başında dua ederken “Rabbim kendisi için yaratmış seni.” diyordu. Bu cümleyi sessizce ve büyük bir teslimiyet içinde söylüyordu.

Ölüm her haliyle zordur. Fakat ölen bir evlatsa bu kapanmayan yaralar açar. İçinde büyük bir boşluk oluştur. Her şey yarım kalır. Eskisi gibi olmaz hiçbir şey. Renkler solar. Kâinat tüm canlılığını yitirir. Dünya hayatı sadece evladına kavuşmak için beklediğin bir durak gibidir artık.

Mehmet Aslan başka anne ve babaların aynı acıyla karşılaşmamaları için bu ölümü bir milat kabul etti. “Özgecan’ın ölümü yeni bir doğum günü olsun.” dedi ve herkesin birbirine sevgiyle yaklaştığı daha eğitimli bir toplum oluşturmak için toplumdaki her bireyin üzerine düşen görevi yerine getirmesi gerektiğini her fırsatta ifade etti. Faillerin tek başına suçlu olmadığını bu durumdan tüm toplumun sorumlu olduğunu sürekli tekrarladı. Onun şu cümleleri de diğerleri kadar önemliydi: “Şiddet uygulayan bir babanın çocuğu da şiddet göstermeye meyilli hâle gelir. Çocuğun ana programını yazan anne ve babadır. Onların davranışları çocuğa da yansıyacaktır. Bu sebeple böyle olaylarda sadece cinayeti işleyen değil aslında tüm toplum ve insanlık yargılanıyor.”

İnsan Kötülüğü Önce Nefsinde Aramalı

İnsan bir anlık gafletiyle nefsine uyar ve kötülük yapar, sonrasında ise söylediği bir söz vardır: “Şeytana uydum.” İşte bu kelimeleri Mehmet Aslan o kadar güzel açıklıyor ki tekrar tekrar okumak ve dinlemek istiyordu insan: “İnsan olayı işledikten sonra nefsime uydum, şeytana uydum sözünü söyleyince artık şeytanın o kişiyle işi bitiyor. Şeytan başka bir kişiye kötülük yaptırmak için işe koyuluyor. Başka bir zihne girmek için uygun zamanı kolluyor. Bu sebeple her nefis ıslahını kendi yapmalı. Çünkü bütün çirkinlikler nefisten kaynaklanır. Nefsi terbiye etmek gerekir.” Mehmet Aslan’ın her cümlesi bir inci değerindeydi. Bu bilge tavrı herkesi etkiledi. Bu sabır, bu metanet böylesine bir acıyı yaşayan aile için hiç de kolay değildi.

Mehmet Aslan ayrıca bir konuşmasında akıllardan çıkmayacak ve okuyanları mıknatıs gibi çekecek şu cümleleri sarf etti: “Bu topraklarda, bazı erkekler, kendi iradeleri ve seçimlerinden kaynaklanan bir kaderi, kadınlara yaşatıyorlar. Çünkü cehalet içindeler. Hayâsızca nefislerinin peşinde koşuyorlar. Sonra şeytanın esiri olup boyunlarını bükerek cehenneme giden yolu tercih ediyorlar. O yüzden bu kadar gözyaşı ve acı var bu ülkede. Ama unutmamak gerekiyor ki, her nefis kendi iradesiyle yapmış olduğu zerre kadar iyiliğin karşılığını alacak, zerre kadar kötülüğün de bedelini ödeyecek. İnsanların kaderi olduğu gibi toplumların, milletlerin, devletin, dünyanın, hatta kâinatın da bir kaderi var. Külli iradenin yazmış olduğu bu kaderin sonunda kıyamet kopacak. Medeniyet tarihi boyunca insanlar belirli dönemlerde ruhsal bunalımlara, buhranlara, çöküşlere uğradılar ve bunun neticesinde dünyada yıkımlar meydana geldi.”

Mehmet Aslan bu dünyaya mutluluğun hâkim olmasını isteyenlerdendi. Bunun için de etrafa sevgi ve mutluluk dağıtmaya çalışıyordu. Dünyada en güçlü ordulardan daha güçlü olan bir şey varsa o da sevgidir ve sevmekten başka çıkar yolumuz yok, diyerek yaratılanı yaratandan ötürü sevmek gerektiğini hem sözleri hem de davranışlarıyla hepimize hatırlatıyordu.

Mehmet Aslan’ın konuşmalarının hepsi değerliydi fakat şu cümlelerin içimizden hiç çıkmaması gerekiyordu. Belki de çerçeveletilip asılmalıydı. “Ben şu anda ne yapıyorum? İyiyi güzeli doğruyu yayabilmek için ben bugün insanlara nasıl yardımcı olabilirim? Ben insanları nasıl mutlu edebilirim? Bu düşüncelerle insan kendini doldurursa dünyada mutsuz kimse kalmaz.” O, verdiği mesajlarla herkesi bir araya toplayan gönlü çok derin bir insan. Sükûnet içinde işlerini yapıyor, sözlerini söylüyor. Her yolun barış ve kardeşlikle açılabileceğinin altını çiziyordu. Eğer insanlar bir şeylerin değişmesini istiyorsa bunun barışla, kardeşlikle, huzur ve güvenle ancak olabileceğini tekrarlıyordu.

“Herkes kalbinin sesini iyi dinlesin. Ben yıllarca dünyanın peşinde koşturup durdum. Elbette ki çalışıp kazanacağız. Geçimimizi kazanacağız. Ama arada bir de durup düşüneceğiz.” Mehmet Aslan tüm konuşmalarını filozof edasıyla sürdürüyordu. Konuşmalarında ne bir ses yükseltme ne de kırıcı bir söz vardı. Bütün konuşmaları tasavvufi derinliği olan sözlerden oluşuyordu. O, acısını içine gömmüş, böyle bir durumda bile ülkedeki birlik ve beraberliğin bozulmaması için elinden geleni yapıyordu.

Mehmet Aslan birkaç röportajında da Âl-i İmrân suresi 103. ayet ile Maun suresini herkesin okuması gerektiğini söylüyordu. Peki, ne diyordu bu ayetler anlamı neydi? Âl-i İmrân suresinin 103.ayetinde Allahu Teâla şöyle buyuruyordu: “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin. Allah’ın size olan nimetini hatırlayın. Hani sizler birbirinize düşmanlar idiniz de o, kalplerinizi birleştirmişti. İşte onun bu nimeti sayesinde kardeşler olmuştunuz. Yine siz, bir ateş çukurunun tam kenarında idiniz de o sizi oradan kurtarmıştı. İşte Allah size ayetlerini böyle apaçık bildiriyor ki doğru yola eresiniz. Sizden, hayra çağıran, iyiliği emreden ve kötülükten men eden bir topluluk bulunsun. İşte kurtuluşa erenler onlardır. Kendilerine apaçık deliller geldikten sonra parçalanıp ayrılığa düşenler gibi olmayın. İşte onlar için büyük bir azap vardır. O gün bazı yüzler ağarır, bazı yüzler kararır. Yüzleri kararanlara, “İmanınızdan sonra inkâr ettiniz, öyle mi? Öyle ise inkâr etmenize karşılık azabı tadın.” denilir. Yüzleri ağaranlar ise Allah’ın rahmeti içindedirler. Onlar orada ebedi kalacaklardır. İşte bunlar Allah’ın, sana hak olarak okuduğumuz ayetleridir. Allah, âlemlere hiç zulüm etmek istemez.”

İşte Mehmet Aslan bilgisiyle görgüsüyle duruşuyla bütün güzellikleri kendinde toplamış bir insandı. Kızının vahşice katledilmesine ve gönlündeki o kocaman boşluğa rağmen etrafa iyiliği ve güzelliği yaymaya çalışıyordu. O, vatanını milletini seven biriydi ve en kötü olayda bile sükûnetli davranışıyla tüm kesimleri bir araya getirmiş ve tek yürek olmayı sağlamıştı.

Mehmet Aslan’ın şu cümleleri de bütün konuşmalarının bir özeti gibiydi: “Devletimiz zeval görmesin, milletimiz necip güzel bir millet güzel gönüllü insanlar var. Ben öncelikle kendime şunu söylüyorum. Ben günahkârların günahkârı, fakirlerin fakiri, acizlerin âcizi bir garibim. Rabbim özel ve güzel yaratmış. Çok sevdi kızımı aldı yanına. Bu memlekette artık ikilik olmasın. Bu vahim olayı yapanlara da zulmedilmesin. Adaletin karşısına çıkıp cezalarını çeksinler. Allah onların ana babalarına da yardım etsin.”

Kızının ölümünün üzerinden bir yıldan fazla bir süre geçmişti. Mehmet Aslan’ın kızının katilinin cezaevinde öldürüldüğü haberi alındı. Mehmet Aslan bu olaydan sonra da söyledikleriyle bu ülke için ne kadar değerli bir insan olduğunu göstermişti. Sevindim desem de üzüldüm desem de yalan olur, demişti. İnsan, böyle bir durumla karşılaştığında genelde lanet okur ve intikam ateşiyle yanıp tutuşurdu. Mehmet Aslan ise tam bir teslimiyet içinde ne isyan ediyor ne de bunu yapanlara lanet okuyordu.

Özgecan’ın ölümüyle herkes birlik olmuştu. Tüm Türkiye halkı Mehmet Aslan’ın bu konuşmalarından çok etkilenmiş ve gerçekten onun da dediği gibi şöyle bir durup düşünmüştü. “Ben şimdi ne yapıyorum.” diye. O, kimsenin yapamadığını yaptı. Acısıyla bile herkese mesajını ulaştırdı. Yüreklere seslenerek farkındalık oluşturmayı başardı.

Şimdi kime sorsanız kadın-erkek, yaşlı-genç bilir Özgecan’ı. Ve babası Mehmet Aslan’ın o kadar acıya rağmen nasıl vakur bir tavırla insanları merhamete ve bir bütün olmaya çağırdığını…

 

Mehmet Arslan

Ben şu anda ne yapıyorum?
İyiyi güzeli doğruyu yayabilmek için ben bugün insanlara nasıl yardımcı olabilirim? Ben insanları nasıl mutlu edebilirim?
Bu düşüncelerle insan kendini doldurursa dünyada mutsuz kimse kalmaz.

Bazı olaylar vardır yazmak istersin cümleler yetmez. Sözcükler yarım kalır. Anlatmak istersin hıçkırıklar düğümlenir boğazında. Sonra gözünü kapatıp sessizce düşünürsün, elini kalbine götürüp kalp atışlarınla beraber “neden” diye sorarsın sadece?

Bu hikâye, gençliğinin baharında hayattan koparılan Özgecan’ın hikâyesi…

Ve yüreği evlat acısıyla yanarken bile dilinden hikmetli sözleri düşürmeyen Mehmet Aslan’ın hikâyesi…

Özgecan, on dokuz yaşında üniversite öğrencisiydi. Birinci sınıfa daha yeni başlamıştı. Çalışkan ve zeki bir öğrenci olduğundan burslu kazandığı üniversitesine psikolog olma heyecanıyla gözleri ışıl ışıl gidiyordu. Üniversitede geçirdiği her gün hedefine bir adım daha yaklaştığının farkındaydı. Annesine “Herkese yardım edeceğim, tüm hastalara, tüm mutsuzlara neşe vereceğim. Buna da önce yakınlarımdan başlayacağım.” diyordu. Annesi de kızının hayallerine ortak oluyor ve kızı hiçbir şeyden mahrum olmasın diye bir iş bulup çalışmaya başlıyordu. Ama Özgecan’ın hayalleri yarım kaldı.

Beni Merak Etmeyin

Minibüslerde tek başına olmak her zaman zordur. Eğer genç bir kız isen ve vakit akşamsa daha da zordur. Endişe sarar her yanını insanın, tedirginlikle elindeki telefona bakar hatta arkadaşının ya da ailenin numarasını acil bir durumda aramak için hazırda tutarsın. Özgecan da öyle yapmak istedi fakat telefonu bozuk olduğu için arayamadı annesini. Sadece minibüse binmeden önce arkadaşının telefonundan mesaj attı. İki cümle… “Beni merak etmeyin. Yola çıktım.”

Saatler geçiyor. Gece yarısı oluyor ama Özgecan eve gelmiyor. O soğuk şubat gecesinde annesi saatlerce pencere kenarında kızını bekliyor. Elinde telefonu bir yandan mesaja bakıyor diğer yandan belki bir umut olur diye mesajın geldiği numara olan Özgecan’ın arkadaşını arıyor. Ama Özgecan’dan hiçbir haber alınamıyor.

Aradan birkaç saat geçtikten sonra anne ve babanın endişesi iyice artıyor ve daha fazla vakit kaybetmeden karakola gidiyorlar. 11 Şubat 2015 tarihinden itibaren jandarma Tarsus’ta her köşe bucağı aramaya başlıyor. Jandarmalar aramalarını sürdürdüğü sırada kendilerine yol soran bir minibüsten şüpheleniyorlar ve olay aydınlanmaya başlıyor. Minibüs içinde yapılan aramada kan izleri bulunuyor. Bu olayı seyreden sonraki günlerde Özgecan’ın evine dönmek için bindiği minibüste vahşice öldürüldüğü öğreniliyor. Kızlarından güzel bir haber bekleyen ailenin gözleri yollarda kalıyor. Bir daha göremeyecekleri kızları, kaybolduktan iki gün sonra bir dere yatağında katledilmiş bir şekilde bulunuyor. Cümleler anlamsızlaşıyor, dünyadaki hiçbir kelime bu yaşananları ifade edemiyor.

Mehmet Aslan’ın bakmaya kıyamadığı çiçeğini acımasızca koparıyorlar. Bindiği minibüsle sonsuz bir yolculuğa çıkıyor Özgecan. Fakat bu yolculukla canımızı da götürüyor. Ölümüyle anne babasının içine düşen ateş sadece onları değil tüm Türkiye’yi yakıyor.

Başka Meleklerin Kanadı Kırılmasın

Mehmet Aslan, Özgecan’ın babası. O, yüreği evlat acısıyla yanarken bile ağzından dökülen hikmetli sözlerle tüm Türkiye’yi etkileyen bir baba. Onu hepimiz bu elim olay sonrasında gösterdiği metanetle tanıdık. O, konuşurken bağırıp çağırmadı kendini sağa sola atmadı. O, duruşuyla ağzından tane tane çıkan kelimelerle sabretmenin ne demek olduğunu hatırlattı bizlere. Aslında hepimiz, dilimizde olan ama uygulamada unuttuğumuz sabır kelimesini Mehmet Aslan’la tekrar öğrendik.

Mehmet Aslan kameralara röportaj verirken gözünü kaldırıp bakamıyordu. Tevazusundan başı hep önüne eğikti. Yüzündeki hüzünden anlaşılıyordu nasıl tarifsiz bir acı içinde olduğu. Gözleri buğulu, uzatılan mikrofonlara “Başka meleklerin kanadı kırılmasın.” diyordu. Ve ekliyordu. “Kızıma bu kötülüğü yapanların ailesine de Allah’tan yardım diliyorum. Ben günahkârların günahkârı, fakirlerin fakiri, acizlerin âcizi bir garibim. Bu memlekette artık ikilik olmasın. Adaletin karşısına çıkıp cezalarını çeksinler. Allah onların analarına babalarına da yardım etsin.”

Bu cümle herkesin kolaylıkla söyleyebileceği bir söz değildi. Kızına yapılan kötülüğe bile iyilikle cevap veriyordu Mehmet Aslan. Bunu yapmak gerçekten yürek isterdi ki bunu Mehmet Aslan başarmıştı. Nefsini bir tarafa bırakıp sabr-ı cemiliyleyüce bir gönül sahibi olduğunu tüm dünyaya göstermişti.

Mehmet Aslan kendisine yöneltilen her soruya metanetle karşılık verdi. Konuşmasının her kelimesini özenle seçiyordu. Ağzından ne incitici bir kelime ne de kötü bir söylem çıkıyordu. O yaşadığı acıya rağmen böyle metanetli konuşunca herkes ekran başında onun ağzından çıkacak kelimelere kilitlendi. O konuştukça adeta içimizdeki düğümler çözülüyordu. Onun her konuşması insanın içine işliyordu ve bu vakur duruşu sayesinde etrafında milyonlar toplanıyordu.

İmza Kampanyaları

Mehmet Aslan’ın sükûnet içindeki konuşma-larından sonra tüm halk onlar adına ayağa kalktı ve büyük bir çember oluşturdular. Özgecan ve onun gibi şiddete maruz kalıp ne olduğunun farkına bile varmadan öldürülen kadınlarımız ve kızlarımız için herkes birlik oldu. Çünkü Mehmet Aslan’ın dediği gibi “Bir insana yapılan kötülük bütün insanlara yapılmış sayılırdı.” Ailenin bu alışık olunanın dışındaki sakin duruşu herkesi etkiledi. Herkes onlar adına bir şeyler yapmak için harekete geçti. Cinayetin ortaya çıkmasının ardından ülke çapında gösteriler yapıldı. Binlerce insan, kadına şiddete karşı caydırıcı tedbirlerin alınması için sokaklara döküldü. Sosyal medyadan imza kampanyaları başlatıldı ve ailenin etrafında milyonlar toplandı. Anneler, babalar, genç kızlar Özgecan’ın acısını o kadar derinden hissediyorlardı ki ellerinden geldiğince bir şeyler yapmaya çalışıyorlardı. Kimi duasıyla kimi imzasıyla kimi ise bir damla gözyaşıyla ailenin hislerine ortak oldu.

İnsanlık İçin Bir Başlangıç

Anne-baba için evlat ayrımı olmaz ama şöyle de bir gerçek var ki babalar, kız çocuklarına erkek çocuklarından daha düşkündür. Mehmet Aslan için de Özgecan öyleydi. Dünyası onunla aydınlanıyordu. Gözlerindeki ışık tüm aileye yetiyordu. Özgecan, neşesiyle, mutluluğuyla herkesi kendine bağlamış bir genç kızdı. Mehmet Aslan, “Kızım ölünce her şey soldu rengini kaybetti.” diyor. Fakat bu durumdan bile bir hikmet aramaya çalışıyor ve kızının ölümünü insanlık için bir başlangıç kabul ediyordu. Böyle bir şey düşünmesi bile onun ne kadar hassas bir insan olduğunu gösteriyordu. Söylediği her cümle çok değerli ve derin anlamlara sahipti. Cümleleri, anlayabilen için bir tılsım barındırıyordu içinde.

Mehmet Aslan kızının ölümünü tüm insanlık için bir doğum kabul etti ve kendisine soru yöneltenlere zihinlerden gönüllere akacak şu cümleleri söyledi: “Bu bir milat olmalı. Tüm insanlık olarak yeniden başlamalıyız. Herkes üzerine düşen görevi yerine getirmeli. Biz ne o’cuyuz ne de bu’cu. Bu ülkenin bir evladıyız.” Bu sözleri söyleyen bir babaydı. Evladı canice öldürülen, bakmaya kıyamadığı kızının acısı yüreğini parçalarken herkese yeniden başlama fırsatı veren bir babaydı. “Doğru yolu bulup yürümek çok zor.” diyordu başka bir konuşmasında. “Ne gelirse nefisten gelir. Nefisten kaynaklanır tüm çirkinlikler. Nefsi terbiye etmek gerekir.” Bu yüce gönle sahip olan acılı insan gözyaşları içini yakarken bile kendini kaybetmiyor kötü bir söz sarf etmiyordu.

Mehmet Aslan Özgecan’ı kara toprağın bağrına verirken kefenine bile dokunmaya kıyamamıştı. Saçının bir tek teline zarar gelmesinden korkan baba, şimdi meleğini kaybetmişti. Gül goncası kızı için mezarı başında dua ederken “Rabbim kendisi için yaratmış seni.” diyordu. Bu cümleyi sessizce ve büyük bir teslimiyet içinde söylüyordu.

Ölüm her haliyle zordur. Fakat ölen bir evlatsa bu kapanmayan yaralar açar. İçinde büyük bir boşluk oluştur. Her şey yarım kalır. Eskisi gibi olmaz hiçbir şey. Renkler solar. Kâinat tüm canlılığını yitirir. Dünya hayatı sadece evladına kavuşmak için beklediğin bir durak gibidir artık.

Mehmet Aslan başka anne ve babaların aynı acıyla karşılaşmamaları için bu ölümü bir milat kabul etti. “Özgecan’ın ölümü yeni bir doğum günü olsun.” dedi ve herkesin birbirine sevgiyle yaklaştığı daha eğitimli bir toplum oluşturmak için toplumdaki her bireyin üzerine düşen görevi yerine getirmesi gerektiğini her fırsatta ifade etti. Faillerin tek başına suçlu olmadığını bu durumdan tüm toplumun sorumlu olduğunu sürekli tekrarladı. Onun şu cümleleri de diğerleri kadar önemliydi: “Şiddet uygulayan bir babanın çocuğu da şiddet göstermeye meyilli hâle gelir. Çocuğun ana programını yazan anne ve babadır. Onların davranışları çocuğa da yansıyacaktır. Bu sebeple böyle olaylarda sadece cinayeti işleyen değil aslında tüm toplum ve insanlık yargılanıyor.”

İnsan Kötülüğü Önce Nefsinde Aramalı

İnsan bir anlık gafletiyle nefsine uyar ve kötülük yapar, sonrasında ise söylediği bir söz vardır: “Şeytana uydum.” İşte bu kelimeleri Mehmet Aslan o kadar güzel açıklıyor ki tekrar tekrar okumak ve dinlemek istiyordu insan: “İnsan olayı işledikten sonra nefsime uydum, şeytana uydum sözünü söyleyince artık şeytanın o kişiyle işi bitiyor. Şeytan başka bir kişiye kötülük yaptırmak için işe koyuluyor. Başka bir zihne girmek için uygun zamanı kolluyor. Bu sebeple her nefis ıslahını kendi yapmalı. Çünkü bütün çirkinlikler nefisten kaynaklanır. Nefsi terbiye etmek gerekir.” Mehmet Aslan’ın her cümlesi bir inci değerindeydi. Bu bilge tavrı herkesi etkiledi. Bu sabır, bu metanet böylesine bir acıyı yaşayan aile için hiç de kolay değildi.

Mehmet Aslan ayrıca bir konuşmasında akıllardan çıkmayacak ve okuyanları mıknatıs gibi çekecek şu cümleleri sarf etti: “Bu topraklarda, bazı erkekler, kendi iradeleri ve seçimlerinden kaynaklanan bir kaderi, kadınlara yaşatıyorlar. Çünkü cehalet içindeler. Hayâsızca nefislerinin peşinde koşuyorlar. Sonra şeytanın esiri olup boyunlarını bükerek cehenneme giden yolu tercih ediyorlar. O yüzden bu kadar gözyaşı ve acı var bu ülkede. Ama unutmamak gerekiyor ki, her nefis kendi iradesiyle yapmış olduğu zerre kadar iyiliğin karşılığını alacak, zerre kadar kötülüğün de bedelini ödeyecek. İnsanların kaderi olduğu gibi toplumların, milletlerin, devletin, dünyanın, hatta kâinatın da bir kaderi var. Külli iradenin yazmış olduğu bu kaderin sonunda kıyamet kopacak. Medeniyet tarihi boyunca insanlar belirli dönemlerde ruhsal bunalımlara, buhranlara, çöküşlere uğradılar ve bunun neticesinde dünyada yıkımlar meydana geldi.”

Mehmet Aslan bu dünyaya mutluluğun hâkim olmasını isteyenlerdendi. Bunun için de etrafa sevgi ve mutluluk dağıtmaya çalışıyordu. Dünyada en güçlü ordulardan daha güçlü olan bir şey varsa o da sevgidir ve sevmekten başka çıkar yolumuz yok, diyerek yaratılanı yaratandan ötürü sevmek gerektiğini hem sözleri hem de davranışlarıyla hepimize hatırlatıyordu.

Mehmet Aslan’ın konuşmalarının hepsi değerliydi fakat şu cümlelerin içimizden hiç çıkmaması gerekiyordu. Belki de çerçeveletilip asılmalıydı. “Ben şu anda ne yapıyorum? İyiyi güzeli doğruyu yayabilmek için ben bugün insanlara nasıl yardımcı olabilirim? Ben insanları nasıl mutlu edebilirim? Bu düşüncelerle insan kendini doldurursa dünyada mutsuz kimse kalmaz.” O, verdiği mesajlarla herkesi bir araya toplayan gönlü çok derin bir insan. Sükûnet içinde işlerini yapıyor, sözlerini söylüyor. Her yolun barış ve kardeşlikle açılabileceğinin altını çiziyordu. Eğer insanlar bir şeylerin değişmesini istiyorsa bunun barışla, kardeşlikle, huzur ve güvenle ancak olabileceğini tekrarlıyordu.

“Herkes kalbinin sesini iyi dinlesin. Ben yıllarca dünyanın peşinde koşturup durdum. Elbette ki çalışıp kazanacağız. Geçimimizi kazanacağız. Ama arada bir de durup düşüneceğiz.” Mehmet Aslan tüm konuşmalarını filozof edasıyla sürdürüyordu. Konuşmalarında ne bir ses yükseltme ne de kırıcı bir söz vardı. Bütün konuşmaları tasavvufi derinliği olan sözlerden oluşuyordu. O, acısını içine gömmüş, böyle bir durumda bile ülkedeki birlik ve beraberliğin bozulmaması için elinden geleni yapıyordu.

Mehmet Aslan birkaç röportajında da Âl-i İmrân suresi 103. ayet ile Maun suresini herkesin okuması gerektiğini söylüyordu. Peki, ne diyordu bu ayetler anlamı neydi? Âl-i İmrân suresinin 103.ayetinde Allahu Teâla şöyle buyuruyordu: “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin. Allah’ın size olan nimetini hatırlayın. Hani sizler birbirinize düşmanlar idiniz de o, kalplerinizi birleştirmişti. İşte onun bu nimeti sayesinde kardeşler olmuştunuz. Yine siz, bir ateş çukurunun tam kenarında idiniz de o sizi oradan kurtarmıştı. İşte Allah size ayetlerini böyle apaçık bildiriyor ki doğru yola eresiniz. Sizden, hayra çağıran, iyiliği emreden ve kötülükten men eden bir topluluk bulunsun. İşte kurtuluşa erenler onlardır. Kendilerine apaçık deliller geldikten sonra parçalanıp ayrılığa düşenler gibi olmayın. İşte onlar için büyük bir azap vardır. O gün bazı yüzler ağarır, bazı yüzler kararır. Yüzleri kararanlara, “İmanınızdan sonra inkâr ettiniz, öyle mi? Öyle ise inkâr etmenize karşılık azabı tadın.” denilir. Yüzleri ağaranlar ise Allah’ın rahmeti içindedirler. Onlar orada ebedi kalacaklardır. İşte bunlar Allah’ın, sana hak olarak okuduğumuz ayetleridir. Allah, âlemlere hiç zulüm etmek istemez.”

İşte Mehmet Aslan bilgisiyle görgüsüyle duruşuyla bütün güzellikleri kendinde toplamış bir insandı. Kızının vahşice katledilmesine ve gönlündeki o kocaman boşluğa rağmen etrafa iyiliği ve güzelliği yaymaya çalışıyordu. O, vatanını milletini seven biriydi ve en kötü olayda bile sükûnetli davranışıyla tüm kesimleri bir araya getirmiş ve tek yürek olmayı sağlamıştı.

Mehmet Aslan’ın şu cümleleri de bütün konuşmalarının bir özeti gibiydi: “Devletimiz zeval görmesin, milletimiz necip güzel bir millet güzel gönüllü insanlar var. Ben öncelikle kendime şunu söylüyorum. Ben günahkârların günahkârı, fakirlerin fakiri, acizlerin âcizi bir garibim. Rabbim özel ve güzel yaratmış. Çok sevdi kızımı aldı yanına. Bu memlekette artık ikilik olmasın. Bu vahim olayı yapanlara da zulmedilmesin. Adaletin karşısına çıkıp cezalarını çeksinler. Allah onların ana babalarına da yardım etsin.”

Kızının ölümünün üzerinden bir yıldan fazla bir süre geçmişti. Mehmet Aslan’ın kızının katilinin cezaevinde öldürüldüğü haberi alındı. Mehmet Aslan bu olaydan sonra da söyledikleriyle bu ülke için ne kadar değerli bir insan olduğunu göstermişti. Sevindim desem de üzüldüm desem de yalan olur, demişti. İnsan, böyle bir durumla karşılaştığında genelde lanet okur ve intikam ateşiyle yanıp tutuşurdu. Mehmet Aslan ise tam bir teslimiyet içinde ne isyan ediyor ne de bunu yapanlara lanet okuyordu.

Özgecan’ın ölümüyle herkes birlik olmuştu. Tüm Türkiye halkı Mehmet Aslan’ın bu konuşmalarından çok etkilenmiş ve gerçekten onun da dediği gibi şöyle bir durup düşünmüştü. “Ben şimdi ne yapıyorum.” diye. O, kimsenin yapamadığını yaptı. Acısıyla bile herkese mesajını ulaştırdı. Yüreklere seslenerek farkındalık oluşturmayı başardı.

Şimdi kime sorsanız kadın-erkek, yaşlı-genç bilir Özgecan’ı. Ve babası Mehmet Aslan’ın o kadar acıya rağmen nasıl vakur bir tavırla insanları merhamete ve bir bütün olmaya çağırdığını…

 

Comments are closed.